November: rustige start, warme ochtenden en… bijna 25.000 km!

 

November begon verrassend rustig. Af en toe een beetje wind, maar verder heerlijk fietsweer.

Met ochtenden van 10 tot 13 graden voelt het haast alsof de herfst even vakantie heeft — het regenpak bleef de eerste dagen mooi opgevouwen in de tas. Altijd een bonus.

In de polder was het ook stil. Mr. Haas sprintte nog een paar keer voorbij alsof hij haast had, maar verder leek alles in winterslaap te zijn gegaan. Zelfs de ganzen deden rustig aan. Dat zegt genoeg.

Ondertussen ben ik volop bezig met het testen van mijn nieuwe 360°-camera. Nieuwe mounts uitproberen, lenzen poetsen, juiste hoogte zoeken… een hele sport op zich.
Je gaat me dus vaker in beeld zien — zowel in deze blog als op mijn YouTube-kanaal.
En ik leer langzaam af om bij elke hobbel “mark this!” te roepen. Straks denkt de camera nog dat ik boos ben op het asfalt.

Kilometerstand: 24.880 km

Met mijn dagelijkse 125 km betekent dat dat ik volgende week door de 25.000 km knal.
Het magische getal, de grens waarbij je fiets eigenlijk vraagt om een medaille.

---

25.000 km… waar ben je dan eigenlijk als je dat recht het zuidoosten fietst?

Stel je voor dat je vanuit Monster kaarsrecht zuidoost blijft fietsen —
geen lekke banden, geen tegenliggers, geen Stromer-rovers… gewoon trappen, trappen, trappen.

Dan kom je na 25.000 km uit…
➡️ in de Stille Oceaan, ongeveer 2000 km vóór de kust van Argentinië.

Ja, echt. Je eindigt midden op het water, de pampa’s bijna in zicht maar nét te ver weg om ze te ruiken.
Nog een paar dagen extra trappen, en je zou Buenos Aires bijna binnenrollen.

Kortom: in minder dan twee jaar tijd heb ik mijn Stromer virtueel bijna de wereld rond gereden.
En dat terwijl ik elke avond gewoon weer thuis in Monster mijn sokken kan drogen.

De laatste weken van november voelen ieder jaar een beetje anders,
maar dit keer is het vooral koud — rond de 0 graden — en vaak grijs en regenachtig.
Het soort weer waarbij je handschoenen nat worden, je bril beslaat
en je jezelf afvraagt waarom je hier ook alweer vrijwillig doorheen fietst…
tot je Stromer een tevreden zoem geeft en je het antwoord weer weet. 😉

Op de paden is het rustig. Heel rustig.
Alsof heel fietsend Nederland heeft besloten dat november
even niet meedoet.
Af en toe komt er een eenzame tegenligger voorbij,
beide knikkend met dat “pittig weertje hè?”-hoofdje.
En verder hoor je alleen het tikken van de regen op je helm
en je eigen bandengeluid over het natte asfalt.

Maar hé — juist die stilte heeft ook wat.
Je ziet meer van de mist boven de sloten,
meer van de futen die blijven hangen
en soms zelfs een brutale reiger in de berm.

November is geen maand van spektakel,
maar een maand van doorzetters.
En daar hoort een Stromer-man van inmiddels 26.000 km natuurlijk lekker bij.