Mei: weer op het oude tempo

Inmiddels is het alweer mei.

En inmiddels fiets ik ook alweer op het oude tempo.

April was nog zo’n echte opstartmaand.

’s Morgens fris, vaak maar 3 tot 5 graden, maar wel meestal droog. En eerlijk is eerlijk: dat is voor een fietser eigenlijk prima weer. Jas dicht, handschoenen aan, lampen aan, hoofd leeg en gaan.

’s Middags was het soms ineens bijna zomer. Dan stap je ’s morgens nog op alsof je naar Lapland vertrekt, en rij je ’s middags terug alsof je onderweg bent naar Zuid-Frankrijk. Dat blijft toch een vreemd soort kledingbingo op de speed-pedelec.

Maar het mooiste is: het fietsen voelt weer normaal.

Na vier maanden stilstand was april nog even zoeken. Mijn hoofd wilde meteen weer 45 kilometer per uur, maar mijn benen zeiden eerst nog: “Ho eens even Theo, wij hebben ook vier maanden Netflix gekeken.”

Toch ging het verrassend snel. Rit na rit kwam het gevoel terug. De bochten, de tunnels, de polders, de bruggen, de wind, de kou bij de Beneluxtunnel, de zon boven het water — alles viel weer op zijn plek.

En nu, in mei, merk ik dat ik eigenlijk weer gewoon rijd zoals voorheen.

Niet meer als iemand die terugkomt van pech, maar gewoon weer als iemand die onderweg is.

Naar mijn werk.

Naar de Biesbosch.

Door mist, zon, wind en weilanden.

Met camera op het stuur, brood in de tas en genoeg verhalen onderweg.

April was de maand van terugkomen.

Mei voelt als: we zijn er weer.

En dat is toch wel lekker.

Want autorijden brengt je ook van A naar B, maar fietsen brengt je onderweg nog ergens anders: naar buiten, naar rust, naar vogels, naar licht, naar dat kleine stukje vrijheid tussen Monster en de Biesbosch.

Oftewel: de Stromer rijdt weer.

De benen doen weer mee.

En Theo is weer onderweg.

Bekijk mijn avonturen ook op YouTube
Wil je niet alleen lezen, maar ook meerijden? Op mijn kanaal The Pedelec Rider deel ik filmpjes van mijn ritten: mooie ochtenden, bijzondere ontmoetingen, verkeersmomenten en natuurlijk alles wat je onderweg op een speed-pedelec zomaar tegenkomt.