Is zoveel fietsen eigenlijk gevaarlijk?

 

Bekijk mijn avonturen ook op YouTube

Wil je niet alleen lezen, maar ook meerijden? Op mijn kanaal The Pedelec Rider deel ik filmpjes van mijn ritten: mooie ochtenden, bijzondere ontmoetingen, verkeersmomenten en natuurlijk alles wat je onderweg op een speed-pedelec zomaar tegenkomt.

Mijn teamleider vindt het eigenlijk maar niks dat ik zoveel kilometers op de speed-pedelec maak.

62 kilometer heen en later op de dag weer 62 kilometer terug.

En ja, als je dat zo zegt, klinkt het ook wel een beetje alsof je dagelijks je geluk aan het testen bent.

Maar is dat ook zo?

Ik maak onderweg natuurlijk best regelmatig iets mee waarvan ik achteraf denk: oei, die ging maar net goed.

Een auto die mijn snelheid verkeerd inschat. Iemand die ineens afslaat. Een fietser die zonder te kijken van richting verandert. Of iemand die een bocht zo ruim neemt dat hij ineens op mijn helft rijdt.

Dat soort momenten horen er helaas bij.

Maar juist doordat ik zoveel fiets, ben ik ook heel anders gaan rijden.

Gaan jij of ik eerst?

Er zijn van die situaties waarbij je allebei even naar elkaar kijkt.

Ga jij?

Ga ik?

Ik heb daar inmiddels een heel eenvoudige oplossing voor:

Ga jij maar.

Klaar.

Ik hoef echt niet overal als eerste doorheen. Die paar seconden maken helemaal niets uit.

Sterker nog, ik merk steeds meer dat rustig rijden vaak nauwelijks langzamer is dan overal tussendoor proberen te vliegen.

Mensen zijn best voorspelbaar

Als je iedere week zoveel uren onderweg bent, leer je mensen een beetje lezen.

Je ziet soms al aan iemand dat hij iets van plan is.

Een fietser begint langzaam naar links te bewegen.

Een auto komt op een zijweg aanrijden en je denkt: volgens mij heeft die mij nog helemaal niet gezien.

Iemand kijkt over zijn schouder.

Of juist helemaal nergens naar.

Dan weet je meestal al: even opletten.

Natuurlijk kun je nooit precies weten wat iemand gaat doen, maar heel veel verkeersgedrag kun je wel zien aankomen.

En als ik twijfel, houd ik ruimte.

De pont: laat ze maar gaan

De pont is daar een mooi voorbeeld van.

Als die aankomt, wil iedereen er natuurlijk tegelijk af.

Dan heb je ineens een hele groep fietsers die over dezelfde steiger moet en daarna allemaal tegelijk het fietspad op wil.

Ik kijk daar inmiddels heel anders naar.

Laat ze maar gaan.

Ik wacht wel even tot er wat ruimte ontstaat en ga daarna rustig rijden.

Waarom zou ik mezelf tussen zo'n hele kluit fietsers wurmen om misschien vijf seconden eerder weg te zijn?

Dat levert alleen maar gedoe op.

Groen licht en schooljeugd

Hetzelfde bij verkeerslichten.

Vooral als er een flinke groep scholieren staat.

Het licht springt op groen en hoppa, iedereen tegelijk weg.

Ze halen elkaar in, rijden naast elkaar, en na het oversteken blijkt pas wie linksaf, rechtsaf of rechtdoor gaat.

Soms gebruiken ze ongeveer het complete fietspad.

Dan denk ik: prima jongens, zoek het eerst maar even uit.

Ik wacht wel.

Als de boel weer wat uit elkaar is, rijd ik rustig verder. En als ik passeer gebruik ik mijn bel, want ik ga er echt niet zomaar vanuit dat iedereen mij hoort aankomen.

Zeker niet als de telefoon belangrijker is dan het verkeer.

Sommige bochten vertrouw ik gewoon niet

Na zoveel kilometers ken je de route natuurlijk ook door en door.

Je weet precies waar het wegdek slecht is, waar je weinig overzicht hebt en waar mensen rare dingen doen.

Ik heb bijvoorbeeld een paar haakse bochten waarvan ik inmiddels weet dat tegenliggers ze graag afsnijden.

Nu snap ik het ergens wel.

Een bocht afsnijden rijdt makkelijker.

Maar als je niet door die bocht heen kunt kijken, vind ik dat gewoon geen goed idee.

Dus daar ga ik bewust helemaal rechts rijden en haal ik mijn snelheid eruit.

Ik heb al meerdere keren meegemaakt dat iemand ineens op mijn helft de hoek om kwam.

Dan ben ik toch blij dat ik daar niet zelf ook midden op het fietspad reed.

Rotonde? Eerst snelheid eruit

Bij rotondes doe ik eigenlijk hetzelfde.

Ik geef netjes richting aan.

Op mijn fiets én op mijn helm is mijn richting zichtbaar, dus duidelijker kan ik het bijna niet maken.

Maar ik ga er nog steeds vanuit dat een automobilist mij misschien niet heeft gezien.

Of mijn snelheid verkeerd inschat.

Dus ik haal de snelheid flink terug.

Ik wil altijd kunnen stoppen.

Want ja, je kunt wel voorrang hebben, maar als iemand gewoon doorrijdt heb je daar op dat moment vrij weinig aan.

Je komt echt niet eerder thuis

Dat is misschien wel het grappigste wat ik in al die kilometers heb geleerd.

Mensen kunnen zich enorm druk maken om een paar seconden.

Nog even snel iemand inhalen.

Nog even voor dat stoplicht langs.

Nog even door dat kleine gaatje.

En vervolgens sta je ze twee minuten later weer naast je bij het volgende rode licht.

Ik heb zelfs regelmatig dat iemand mij heel fanatiek voorbij komt rijden en dat ik hem later gewoon weer inhaal of naast hem sta.

Dan denk ik wel eens:

nou, dat heeft enorm geholpen.

Rustig rijden betekent trouwens niet dat ik langzaam fiets.

Ik rijd echt wel door.

Maar ik probeer niet overal tijd te winnen.

En juist daardoor rijd ik veel gelijkmatiger en ontspannen.

Dus... is 124 kilometer per dag gevaarlijk?

Ja, natuurlijk zit er risico aan.

Hoe meer kilometers je maakt, hoe vaker je in situaties terechtkomt waarin iets kan gebeuren.

En op een fiets ben je nu eenmaal kwetsbaarder dan wanneer je in een auto zit.

Maar daarmee is een auto natuurlijk ook niet ineens een veilige bunker.

Daar rijden dezelfde mensen om je heen.

Mensen die niet opletten.

Die je snelheid verkeerd inschatten.

Die haast hebben.

Of gewoon iets stoms doen.

Ik denk daarom dat veiligheid vooral zit in hoe je zelf met al die situaties omgaat.

Vooruit kijken.

Mensen leren lezen.

Weten waar de gevaarlijke plekken zitten.

Ruimte houden.

Snelheid aanpassen.

En vooral niet overal je gelijk willen halen.

Na ruim 36.000 kilometer heb ik daar in ieder geval één simpele les uit gehaald:

Je hoeft niet langzaam te rijden om rustig te rijden.

En rustig rijden brengt mij uiteindelijk toch gewoon thuis.